Τα σύγχρονα θεάματα των μέσων ενημέρωσης, υπό την υψηλή εποπτεία της κυβέρνησης, είναι τα εγκλήματα.
Έχουμε εθιστεί και ενδόμυχα χαιρόμαστε, με ειδεχθή εγκλήματα και «εγκληματίες τέρατα».
Ακόμη και όταν δεν υπάρχουν.
Τα 12 νέα παιδιά, που τιμωρήθηκαν με βάρβαρες ποινές (7 ισόβια, συν 250 χρόνια κάθειρξη) για ένα δυστύχημα σε οπαδική συμπλοκή, που κανένας τους δεν φανταζόταν, είναι θύματα μιας ανίκανης & διεφθαρμένης εκτελεστικής εξουσίας, που στην πραγματικότητα είναι η ίδια, ο ηθικός αυτουργός της οπαδικής βίας.
Δικαιοσύνη, φόβος και τρόμος, για τους ανίσχυρους.
Ειδικά όταν το θύμα είναι «δικό μας παιδί».
Είναι εξοργιστικό στην Ελλάδα, πόσο διαφορετικές είναι οι ποινές για ίδια αδικήματα, ανάλογα με την ιδιότητα του θύματος και του θύτη.
Αν ο Άλκης ήταν μετανάστης, η κοινή γνώμη και οι ποινές θα ήταν διαφορετικές.
Δικαιοσύνη ala cart!
Και ο ρατσισμός, στην απονομή της δικαιοσύνης και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, καλά κρατεί…
