Ήταν αναμφισβήτητα ένα τραγικό γεγονός, ο άδικος θάνατος ενός νέου παιδιού, χωρίς πραγματική αιτία.
Λόγω φανατισμού, βλακείας, μαγκιάς, κακών επιρροών, άγνοιας κινδύνου και ανεπάρκειας της Πολιτείας.
Όλοι συμπονούμε και συμπάσχουμε αμέριστα με την οικογένεια του Άλκη.
Και εμείς, οι οικογένειες των 12 βαρύτατα καταδικασθέντων, βλέπουμε 12 νέα παιδιά, να κινδυνεύουν να βγουν από τη φυλακή στη μέση ηλικία τους.
Ήδη κάποιοι από τους γονείς και στενούς συγγενείς των 12, δεν το άντεξαν, έχασαν ακόμη και τη ζωή τους από την πίκρα.
Όποιος έχει κοινή λογική, αντιλαμβάνεται ότι στο θάνατο του Άλκη, κυριάρχησε το στοιχείο του δυστυχήματος της τραγωδίας και όχι του εγκλήματος.
Κανένας από τους 12 καταδικασθέντες, αλλά ούτε και από την αντίπαλη ομάδα, δεν πήγε για να σκοτώσει. Πήγαν στη Χαριλάου, για να συμμετάσχουν σε ένα άγριο «παιχνίδι» μαγκιάς και υπεροχής.
Η Πολιτεία και οι δικαστές, είδαν επιφανειακά τα πράγματα, επιβάλλοντας βάρβαρες ποινές. Ήταν η εύκολη λύση, αντί να ασχοληθούν και να αντιμετωπίσουν τα αίτια της οπαδικής βίας.
Και οι φίλαθλοι και οι παράγοντες, όλων των ομάδων, ας εργαστούν στο μέλλον, για την αποτροπή επικίνδυνων οπαδικών επεισοδίων.
Αυτή θα είναι η επιτυχία και αυτή θα είναι η μνήμη και η τιμή για τον αδικοχαμένο Άλκη.
